Blik op Piet

Het heerlijk avondje is gekomen. Vol verwachting zet Piet zijn schoenen bij de kachel. Stevige, degelijke ANWB-stappers. Maat 43. “Daar past heel wat in,” grinnikt hij, terwijl hij zijn schoenen rechtzet. “Nog één nachtje slapen”. <br> </br> <b>Comfortabele, warme kistjes</b> <br> </br> Elke avond zet Piet zijn schoenen klaar. Zo kan hij ‘s morgens snel in die comfortabele, warme kistjes schieten voor hij gehaast vertrekt naar zijn werk als docent verpakkingen aan de HAS green academy. Zijn schoenen zijn kenmerkend voor hem. Collega’s noemen het model gekscherend ‘pietschoenen’. <br> </br> Maar morgen is anders. Morgen gaat Piet Degen met pensioen. Het is december en oude gewoontes zitten diep. Lege schoenen bij de kachel. Hij mijmert over de afgelopen tientallen decembermaanden, zijn kinderen, zijn kleinkind. Als hij nu schoeisel neerzet, hoort er iets in te komen. Maar wat laat je voor jezelf achter op de laatste avond voor je pensioen? <br> </br> <b>Minor ‘Blikologie’</b> <br> </br> Piet besluit dat dit hét moment is voor een terugblik. Letterlijk. Want als er iets is waar hij van houdt, is het blik. Vis in blik. Bonen in blik. Zélfs soep in blik. Piet vindt alles prachtig zolang het een metalen jasje heeft. “Duurzaam, stevig en eindeloos te recyclen,” oreert hij vaak tegen zijn studenten. Piet kan uren praten over de charme van metalen verpakkingen. Zijn collega’s grappen wel eens dat hij een minor “Blikologie” zou moeten starten. <br> </br> <b>Makreel-in-bio-tomatensaus</b> <br> </br> Hij loopt naar zijn keukenkast en haalt een verzameling blikken tevoorschijn. Sardientjes, romige kokosmelk, kapucijners: een hele blikkenparade tuimelt op tafel. “Een mens moet zijn pensioen met smaak inluiden,” mompelt hij. Hij kiest het mooiste blik uit: een limited edition makreel-in-bio-tomatensaus. Bijzonder van vorm, glimmend en mooi bedrukt. Precies het soort verpakking dat hij in zijn lessen altijd heeft gebruikt om de kracht van blik te laten zien. <br> </br> Hij denkt terug aan al die jaren in het onderwijs: de vragen van studenten, de projecten waarin ze zelf verpakkingen moesten ontwerpen, de discussies over materiaalkeuze. Nu is het tijd voor een nieuw hoofdstuk. Geen deadlines meer, geen beoordelingsformulieren, geen productpresentaties. Alleen nog tijd, rust en, natuurlijk… een goed gevulde kast vol blikken. <br> </br> <b>Elke dag opnieuw</b> <br> </br> Hij legt het blikje plechtig in zijn schoen. “Zo,” zegt hij tevreden, “een cadeautje van mij voor mij.” Piet gaat zitten, kijkt naar zijn gevulde pietschoen en glimlacht breed. “Een blik op de toekomst,” fluistert hij. “en die ziet er goed uit.” <br> </br> Met een laatste tevreden zucht blaast hij het kaarsje uit. Nog één nachtje slapen, en dan begint het heerlijk avondje voortaan elke dag opnieuw. <br> </br> <i> Deze column verscheen in Pakkracht 62 (dec 2025. <br> </br> Foto: Piet Degen/VerpakkingsManagement</i> <br> </br>

Positivity Branding volgt workshop Druktechnieken

Begin oktober volgde het team van Positivity Branding onze workshop Druktechnieken. Ze waren erg enthousiast over de training die werd gehouden op onze locatie in Amsterdam. <br></br> Team Brand Positivity: “Onze grootste takeaway uit de workshop? Dat als je print- en productietechnieken echt wil kunnen doorgronden, het cruciaal is om te weten hoe onze zintuigen werken. Vooral hoe onze ogen een beeld waarnemen. De workshop gaf ons veel inzicht en handvatten, en is echt een aanrader voor elke klant en creatief in de branche. We kregen zelfs een certificaat!😊” <br></br> <i>Foto: Positivity Branding </i> <br></br>

Stemadvies

De ether is zwanger van ambitie en doelen. Van maatregelen en handhaving. Van vleien en vliegen afvangen. We gaan in de komende maanden ontdekken wat ervan terechtkomt en hoe het met de daadkracht zal gaan. <br> </br> <b>Verpakkingen nooit speerpunt verkiezingen</b> <br> </br> Verpakkingen zijn zelden of nooit een speerpunt bij de verkiezingen. Het maakt in elk geval geen deel uit van een overkoepelde visie van de politiek over de industrie . Meestal wordt de blik vernauwd tot het probleem van afval en afvalvermindering. Zoals in de jaren ’80 en ‘90 met het statiegeld. En begin deze eeuw met de ban op plastic zakjes. <br> </br> Meer recent waren er wel de de richtlijnen en verordeningen vanuit Europa, zoals de SUP en de PPWR. Daar hebben onze eigen politieke partijen ook een stem in gehad, maar omdat ze denken er in de landelijke verkiezingen niet snel stemmers mee te trekken, maken ze er (dus) geen punt van in hun programma’s. <br> </br> <b>Plat als een kartonnen pak</b> <br> </br> Verpakkingen komen ook in het huidige stemmencircus niet expliciet aan de orde. Je kunt hooguit zelf wat destilleren uit de programmapunten over circulaire economie, werkgelegenheid en de maakindustrie, maar het blijft wat vaag en weinig concreet als handvat voor het bepalen van de stem. Verpakkingen blijven in de ogen van de consument vaak de kwade genius als het gaat om duurzaamheid. Dus hoe kunnen we kiezen als we niet willen blijven hangen in jij-bakken dat een goede verpakking juist vaak geniaal is als het gaat om duurzaamheid. Als ik het nou eens platsla als ‘n kartonnen pak: de PPWR is het land ingeslingerd en de grote vraag voor veel bedrijven is nu “hoe dan?”. Welke politieke partij heeft daar een antwoord op? <br> </br> <b>Stembusakkoord</b> <br> </br> Ik denk dat ik het antwoord gevonden heb in het ‘stembusakkoord’ dat zeven partijen samen met een maatschappelijke alliantie van 25 organisaties heeft opgesteld. Die alliantie loopt uiteen van bedrijfsleven tot milieubeweging. Het stembusakkoord legt de politieke basis voor krachtige samenwerking tussen overheid en samenleving. De alliantie bepleit om deze samenwerking vast te leggen in een maatschappelijk akkoord. Het akkoord bestaat uit tien punten (want een lijstje heeft nou eenmaal tien punten). De twee die daar uitspringen voor een toekomstbestendige verpakkingsindustrie zijn: “stabiel, betrouwbaar en toereikend overheidsbeleid” en “herstel van de concurrentiekracht met visie op de toekomst” <br> </br> <b>Van ambitie naar daadkracht</b> <br> </br> De PPWR is van kracht, maar het is nog steeds ‘work-in-progress’. Betrouwbaar beleid met een duidelijke visie voor de toekomst zou helpen snel duidelijkheid en ondersteuning te krijgen. De zeven politieke partijen die het stembusakkoord hebben ondertekend zijn ChristenUnie, CDA, NSC, Groen Links-PvdA, VVD, D66 en Volt. Het gaat om mooie ambities met de oproep om krachten te bundelen. Met een stem op een van deze politieke partijen zijn er nog eens 25 organisaties die hen aan die ambities gaan houden. Van ambitie naar daadkracht. <br> </br> <i> Deze column verscheen in Pakkracht 61. <br> </br> Foto: Geralt (Pixabay)</i> <br> </br>

Onvoorspelbaar

Een aantal enthousiastelingen van de Vereniging Nederlandse Verpakkingskundigen (VNV) had het plan opgevat om na te denken over de toekomst van verpakken. Die toekomst werd ruim geformuleerd en strekte tot ver in de tweede helft van deze eeuw. <br> </br> <b>Kinderen van onze tijd</b> <br> </br> Er werden niet per se doelen gesteld, maar in het licht van de veranderende wereldorde, ambities en wetgeving, was het toch meer dan alleen een aardige gedachtenexercitie. Waar gaat het heen? Wat is de rol van onze industrie en hoe kunnen we hier actief, zinvol en positief in acteren? Verpakken is tenslotte toch de bijna belangrijkste bijzaak in de wereld. <br> </br> De eerste sessie, waaraan ook ik mocht meedoen, leverde sowieso al leuke gesprekken en inzichten op. En zoals elke voorspeller, zijn ook wij kinderen van onze tijd, want het ging over machtsorde, bevolkingsdynamiek, voedselvoorziening en beeldvorming. Voor de toekomst staan nog meer sessies gepland om verder door te denken en die gedachten uit te werken. Dus houdt de VNV in de gaten! <br> </br> Ook in het licht van de PPWR is het relevant. Want alhoewel deze inmiddels is geëffectueerd, worden sommige aspecten - zoals normering - pas in de toekomst duidelijk, terwijl bedrijven nú al keuzes moeten maken over hun bedrijfsvoering. <br> </br> <b>Imposante snor</b> <br> </br> Voor mij was het ook aanleiding om me te verdiepen in voorspellen en voorspellers. Drie voorspellers vielen mij daarbij op: Peter Timofeeff, Chriet Titulaer en Isaac Asimov. <br> </br> Peter was meteoroloog rondom de eeuwwisseling. Met een brede glimlach, bekroond door een nog bredere, imposante snor, bracht hij het weerbericht in onze huiskamers. Het weer voorspellen gaat met behulp van veel data, over een beperkt domein, voor de heel korte termijn. Peter schetste dus vaak een behoorlijk accuraat toekomstbeeld. Soms was dat de gedroomde toekomst van een lekker zonnetje, maar over hittegolven ging het niet. <br> </br> <b>De wondere wereld</b> <br> </br> De koude oorlog liep op zijn eind toen Chriet de maakbare toekomst van in en om het huis voorspelde. Iedereen ouder dan dik veertig herinnert zich Chriet nog wel, en ook als je wat jonger bent, heb je hem wel eens voorbij zien komen in hilarische filmpjes over de wondere wereld. Aan de hand van de toen nieuwste technische snufjes voorspelde hij een nabije toekomst met videorecorders en huishoudrobots. <br> </br> Wat hij toen toonde waren veelbelovende, maar lompe apparaten. Denk aan een mobiele telefoon, zo groot als een fietsmand. Wat achteraf vooral inzichtelijk wordt, is dat het merendeel van de voorspelde techniek nu alweer achterhaald of overbodig is. Iedereen heeft nog wel ergens in huis tientallen apparaten opgeslagen, voor ooit, of ze met succes aan de straatstenen weten te slijten. Maar met zijn olijke kabouterbaard straalde Chriet vertrouwen uit in een toekomst waar gemak de mens dient. <br> </br> <b>Dystopie en utopie</b> <br> </br> Onderzoeker, wetenschapper en hoogleraar Isaac Asimov was bovenal schrijver. Hij heeft honderden boeken op zijn naam staan. Sommige populair-wetenschappelijk, het merendeel sciencefiction. Fantasierijke, voorspellende verhalen die zich afspeelden in de verre toekomst en op verre planeten. Hij schreef over een periode van vele decennia tijdens de koude oorlog. <br> </br> Zijn verhalen ademen de dreiging van dystopie en de hoop van utopie. De gevolgen van domme atoomoorlogen of de kracht van een vredige, rationele samenleving. Er komen hologrammen in voor en een soort internet. Hij bedacht in 1942 de drie wetten van robotica, die nu heel actueel zijn in het licht van AI. Maar hoe modern hij de toekomst ook schetst, in bijna elk verhaal wordt een dikke sigaar opgestoken. <br> </br> Toekomst voorspellen is wensdenken, gegrond in het heden. De foutmarge van de voorspelling is recht evenredig aan de toekomstige tijd. <br> </br> Ik wens ons bij de VNV veel inspiratie, maar ik vermoed dat we er flink naast zullen blijken te zitten. <br> </br> <i> Deze column verscheen in Pakkracht 60. <br> </br> Foto: Mac Mullins (Pexels)</i> <br> </br>